Zielona mila

Frank Darabont napisał scenariusz na podstawie powieści Kinga w niespełna osiem tygodni. Zdjęcia kręcono w Warner Hollywood Studios w West Hollywood oraz w plenerach: w Shelbyville w Tennessee, w Blowing Rock w Karolinie Północnej i w dawnym więzieniu stanowym w Tennessee. Wnętrza zaprojektował Terence Marsh. Wydłużone okna o katedralnym kształcie wybrano ze względu na mistyczny, nadprzyrodzony wątek filmu, a krzesło elektryczne zbudowano na zamówienie, wzorując się na prawdziwych więzieniach.

Hanks i Darabont poznali się na lunchu Akademii Filmowej w 1994 roku. King mówił, że wyobrażał sobie w tej roli Hanksa, i ucieszył się, gdy Darabont wymienił jego nazwisko. Aktor miał zagrać także starego Paula, ale próby charakteryzacji nie wypadły wiarygodnie, więc rolę powierzono Dabbsowi Greerowi, dla którego był to ostatni film. Według Duncana casting zawdzięczał Bruce’owi Willisowi, z którym pracował przy „Armageddonie”. Według własnych słów rolę Coffeya odrzucił koszykarz Shaquille O’Neal, a do roli Whartona rozważano Josha Brolina. Darabont chciał Jamesa Cromwella od początku.

Muzykę skomponował i poprowadził Thomas Newman. Ścieżka dźwiękowa ukazała się 19 grudnia 1999 roku nakładem Warner Sunset Records i ma 37 utworów, w tym cztery wokalne.

W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie film wszedł do 2875 kin i w pierwszy weekend zarobił 18 mln dolarów, zajmując drugie miejsce za „Toy Story 2”. Łącznie przyniósł 136,8 mln dolarów w USA i Kanadzie, a na świecie 286,8 mln dolarów przy budżecie 60 mln. W Japonii był drugim najlepiej zarabiającym filmem roku.

W Rotten Tomatoes ma 78% pozytywnych recenzji (134 oceny), a w Metacritic 61 punktów na 100 (36 krytyków). Roger Ebert dał mu trzy i pół gwiazdki na cztery i docenił dodatkowy czas. Lisa Schwarzbaum z „Entertainment Weekly” zwróciła uwagę na długość, ale pochwaliła grę Hanksa i reżyserię Darabonta. Kirk Honeycutt z „The Hollywood Reporter” zarzucił filmowi pompatyczność i ospałe tempo, a David Ansen z „Newsweeka” nazwał go „ociężałym, napuszonym trzygodzinnym melodramatem” i uznał za słabszy od „Skazanych na Shawshank”.

King pochwalił adaptację, choć uznał ją za „miękką”, i żartował, że to pierwsza produkcja Hallmark Hall of Fame z kategorii R. Część społeczności afroamerykańskiej uznała portret Coffeya za „w pewnym sensie żenujący”.