Zdolny uczeń

Pierwszą próbę ekranizacji podjął po wydaniu noweli w 1982 roku producent Richard Kobritz, który wykupił opcję na prawa. Do roli Dussandera zapraszał Jamesa Masona i Richarda Burtona, ale obaj zmarli w 1984 roku. W 1987 roku ruszyły zdjęcia pod kierunkiem Alana Bridgesa, z Nicolem Williamsonem jako Dussanderem i siedemnastoletnim Rickiem Schroderem jako Toddem. Po dziesięciu tygodniach zabrakło pieniędzy i produkcję wstrzymano; zostało czterdzieści minut użytecznego materiału.

Singer przeczytał nowelę jako dziewiętnastolatek. W 1995 roku poprosił przyjaciela, scenarzystę Brandona Boyce’a, o scenariusz pisany na spec; Boyce uznał, że to materiał na sztukę teatralną, bo w centrum są dwie osoby rozmawiające w domu. Gdy poprzednia opcja wygasła, King pozwał o odzyskanie praw. Singer i Boyce przekazali mu pierwszą wersję scenariusza oraz kopię filmu „The Usual Suspects”, a pisarz przyznał reżyserowi opcję na prawa za jednego dolara, z wynagrodzeniem po premierze.

Zdjęcia miały ruszyć w czerwcu 1996 roku, lecz spór finansowy między Singerem a producentem Scottem Rudinem opóźnił start, a potem go odwołał. Produkcję uratował Mike Medavoy, który przez Phoenix Pictures zapewnił 14 mln dolarów. Zdjęcia nakręcono w 1997 roku w Altadenie w Kalifornii. Ottman, montażysta i kompozytor w jednej osobie, nagrał muzykę z Seattle Symphony.

Film pokazano we wrześniu 1998 roku na festiwalu w Wenecji. W kinach Stanów Zjednoczonych i Kanady wszedł 23 października 1998 roku w 1448 salach, w pierwszy weekend zarobił 3,6 mln dolarów (dziewiąte miejsce w zestawieniu) i do końca wyświetlania zebrał 8,9 mln, mniej niż wynosił budżet 14 mln.

Roger Ebert z „Chicago Sun-Times” uznał film za dobrze zrobiony i zagrany, zwłaszcza przez McKellena, ale „niegodny swojego tematu”. Janet Maslin z „The New York Times” chwaliła reżyserię, zdjęcia Sigela i montaż Ottmana. Kathleen Murphy z „Film Comment” oceniła role McKellena i Renfro jako budzące ciarki, lecz zarzuciła filmowi konwencjonalność. Lisa Schwarzbaum z „Entertainment Weekly” widziała w nim niepokojącą „przypowieść o uczniu i nauczycielu”, a Jay Carr z „The Boston Globe” cenił go za wymiar moralny. Michael Wilmington z „Chicago Tribune” nazwał go dobrym szokującym filmem, któremu brakuje ostatecznej grozy. Singer powiedział, że Kingowi film się podobał.