Smętarz dla zwierzaków

Prawa do ekranizacji sprzedano George’owi A. Romero w 1984 roku za 10 tys. dolarów; King odrzucił wcześniej kilka innych ofert. Romero wycofał się, bo pracował nad „Monkey Shines”. Dyrektorka rozwoju projektów Lindsay Doran, zachwycona gotowym scenariuszem, namawiała do zrealizowania filmu w Embassy Pictures, a potem w Paramount, gdzie od 1985 roku była wiceprezeską do spraw produkcji, ale słyszała, że zainteresowanie filmami według Kinga spadło. Paramount zmienił zdanie podczas strajku Gildii Scenarzystów w 1988 roku, bo groził mu brak nowych produkcji na rok 1989. King miał ostatnie słowo przy wyborze reżysera i spotkał się z pierwszym wyborem studia, Mary Lambert; zaimponowała mu entuzjazmem dla jego książek i obietnicą wierności źródłu, co przesądziło o jej zatrudnieniu.

Studio chciało obsadzić Gage’a bliźniętami, bo to tańsze rozwiązanie, ale Lambert przeforsowała dwuletniego Miko Hughesa. Sprzeciw budziła też rola Freda Gwynne’a, bo studio obawiało się, że widzowie nie potraktują go poważnie. Zdjęcia kręcono w Maine, tak jak zastrzegł King przy sprzedaży praw. Produkcja miała siedzibę w Ellsworth, gdzie na przesłuchaniach do ról statystów i epizodów stawiły się setki mieszkańców. Dom Creedów to prywatny budynek koło Hancock, a dom Juda zbudowano jako fasadę wokół istniejącego domu, osłoniętego ognioodpornym materiałem. Wnętrza domu Juda powstały w Bangor Arsenal, a cmentarz Mount Hope w Bangor posłużył do scen cmentarnych.

Lambert znana była z teledysków, m.in. do „Like a Prayer” i „Material Girl” Madonny. Przez pracę w branży muzycznej przyjaźniła się z Ramones i poprosiła ich o piosenkę do filmu.

Premiera odbyła się 21 kwietnia 1989 roku. „Los Angeles Times” napisał, że film wbrew krytykom otworzył się wynikiem godnym hitu, a w Stanach Zjednoczonych zarobił 57,5 mln dolarów przy budżecie 11,5 mln. Po wydaniu na VHS należał do najchętniej wypożyczanych kaset.

Recenzje były mieszane. W Metacritic film ma 38 punktów na 100 na podstawie 12 recenzji, a w Rotten Tomatoes 55% z 42 recenzji jest pozytywnych (średnia 5,8/10). Widzowie ankietowani przez CinemaScore wystawili mu ocenę „B”.

„Variety” uznało film za przytłumiony slasherową mentalnością. Vincent Canby z „The New York Times” dostrzegł w nim kilka efektownie upiornych momentów, ale zarzucił mu brak zaufania do widza. Gene Siskel z „Chicago Tribune” przyznał zero gwiazdek na cztery. Richard Harrington z „The Washington Post” określił film jako blady, schematyczny i tani. Leonard Maltin wystawił najniższą ocenę. Bloody Disgusting dało filmowi 4,5 na 5 gwiazdek, a Steve Barton z Dread Central 4 na 5 i nazwał go jedną z najlepszych adaptacji Kinga. „Smętarz dla zwierzaków” zajął 16. miejsce na liście adaptacji Kinga według IFC i według „Rolling Stone”.