Smętarz dla zwierzaków

W 1979 roku King był pisarzem rezydentem na Uniwersytecie Maine. Dom, który rodzina wynajmowała w Orrington, stał przy ruchliwej drodze, gdzie ciężarówki często zabijały psy i koty. Kiedy w ten sposób zginął kot jego córki, King wytłumaczył jej, co się stało, i pochował zwierzę. Trzy dni później zaczął się zastanawiać, co by było, gdyby to samo spotkało inną rodzinę, a kot wrócił do życia. Postanowił napisać na tej podstawie książkę, która miała być nową wersją „The Monkey’s Paw” (1902), opowiadania W.W. Jacobsa o rodzicach, których syn wraca z martwych, gdy sobie tego zażyczą. Pierwszą wersję ukończył w maju 1979 roku. W czerwcu 1983 roku w programie konwentu Satyricon II (DeepSouthCon 21) ukazało się opowiadanie „The Return of Timmy Baterman”, które weszło potem do powieści. King przyznawał, że ze wszystkich jego powieści właśnie ta naprawdę przestraszyła go najbardziej.

W powieści pojawiają się zwierzęta zabite na szosie, umierający student Victor Pascow i atak serca Normy, żony Juda. Rachel, naznaczona śmiercią siostry Zeldy, nie chce, by dzieci miały styczność ze śmiercią. Po opowieści o Timmym Batermanie Jud mówi, że czasem lepiej jest pozostać martwym, że miejsce za cmentarzem ma własny, zły cel, a grunt tam „skwaśniał”. W zamyśle Kinga książka miała być nową wersją „The Monkey’s Paw”. Guillermo del Toro mówił w 2021 roku, że powieść przestraszyła go już w młodości, a jako ojciec rozumie ją lepiej i boi się jej sto razy bardziej.

Recenzje były podzielone. „Kirkus Reviews” uznał powieść za przydługą i tak powolną, że każdy zwrot akcji staje się przewidywalny. „The Guardian” chwalił z kolei subtelność zła działającego za kulisami, budowanego powoli i z siłą, oraz tempo tak dobrze wyważone, że czytelnik daje się wciągnąć. „The New York Times” kpił z „po prostu głupiego tytułu”, ale recenzent przyznał, że ściskał książkę tak mocno, aż pobielały mu knykcie. W 1984 roku powieść była nominowana do World Fantasy Award i do Nagrody Locusa za najlepszą powieść fantasy. Pierwszą ekranizację, z 1989 roku, wyreżyserowała Mary Lambert według scenariusza Kinga. Film zebrał mieszane recenzje, ale odniósł sukces komercyjny. Druga wersja, w reżyserii Dennisa Widmyera i Kevina Kölscha, weszła na ekrany 5 kwietnia 2019 roku.