Kliknij, aby powiększyćSerial, 1979
Miasteczko Salem
Dwuczęściowy miniserial stacji CBS z 1979 roku, który Tobe Hooper wyreżyserował według powieści Kinga „Miasteczko Salem”. Pisarz wraca do rodzinnego miasteczka w Maine i odkrywa, że jego mieszkańcy zamieniają się w wampiry.
- Tytuł oryginalny
- Salem's Lot
- Premiera
- 1979
- Rodzaj
- Serial
- Reżyseria
- Tobe Hooper
- Scenariusz
- Paul Monash
- Muzyka
- Harry Sukman
- Na podstawie
- Miasteczko Salem
- Czas trwania
- 200 min
- Liczba sezonów
- 1
- Budżet
- 4 mln USD
Produkcja
Po zakupie praw przez Warner Bros. studio chciało nakręcić z ponad 400-stronicowej powieści film kinowy. Scenariusze napisali m.in. producent Stirling Silliphant, Robert Getchell i Larry Cohen, ale żaden nie zadowolił studia; King mówił: „To był bałagan”. Projekt trafił do Warner Bros. Television i producenta Richarda Kobritza, który uznał, że przy takiej objętości lepiej sprawdzi się miniserial. Teleplay napisał Paul Monash, a po projekcji „The Texas Chain Saw Massacre” Kobritz wybrał na reżysera Hoopera.
Zdjęcia ruszyły 10 lipca 1979 roku w Ferndale w północnej Kalifornii, a część scen nakręcono w studiach w Burbank. Skończyły się 29 sierpnia 1979 roku. Nie znalazłszy domu podobnego do Marsten House, zbudowano trzypiętrową fasadę na istniejącym budynku; jej koszt oszacowano na 100 tys. dolarów, a wnętrza na 70 tys. Projektantem był Mort Rabinowitz. Kobritz zmienił też Barlowa z kulturalnego, wyglądającego po ludzku wampira w milczącego potwora, wzorowanego na niemieckim „Nosferatu”. Charakteryzację ze świecącymi soczewkami wymyślił Jack Young, a lewitację wampirów uzyskano za pomocą dźwigu, nie drutów. Muzyka Harry’ego Sukmana miała przypominać ścieżkę w stylu Bernarda Herrmanna.
Odbiór
Miniserial pokazano w USA w dwóch częściach: 17 i 24 listopada 1979 roku. Recenzje po emisji były w większości pozytywne i chwalono atmosferę, zdjęcia, reżyserię Hoopera i sceny grozy. Time Out nazwał go „zaskakująco udanym”. Helen O’Hara z „Empire” dała trzy gwiazdki na pięć: według niej serial nie do końca oddaje skalę epidemii, ale straszy, ma dobre efekty i postacie. Produkcja zdobyła trzy nominacje do 32. Primetime Emmy.
W Rotten Tomatoes ma 87% pozytywnych recenzji (23 oceny, stan na kwiecień 2026). Z czasem zyskała grono wielbicieli; Paste umieścił ją na 52. miejscu listy stu najlepszych filmów o wampirach, a Variety w 2017 roku na 20. miejscu listy najlepszych i najgorszych adaptacji Kinga. Uważa się, że zainspirowała „Fright Night” (1985), a scena z unoszącymi się chłopcami powróciła w „The Lost Boys” (1987).
Szczegóły fabuły
Pokaż szczegóły fabuły (spoilery)
Straker porywa chłopca Ralphiego Glicka jako ofiarę dla Barlowa, a Larry Crockett umiera ze strachu na widok wampira. Ralphie wraca jako wampir po brata Danny’ego, a Danny po pogrzebie zaraża grabarza Mike’a Ryersona. Chłopiec Mark Petrie, miłośnik filmów grozy, odpiera Danny’ego krzyżem. Rodzice Marka giną z rąk Barlowa. Mark włamuje się do Marsten House, a Susan idzie za nim; oboje wpadają w ręce Strakera. Straker zabija doktora Nortona, nadziewając go na poroże, i sam ginie od strzału Mearsa. Mears i Mark niszczą Barlowa w piwnicy, wbijając mu kołek w serce, i podpalają dom.
Film zaczyna się i kończy w Gwatemali, dwa lata później. Mears i Mark uciekają przed wampirami z Salem’s Lot, a ich butelki z wodą święconą świecą, gdy wampir jest blisko. Mears znajduje w łóżku Susan, już jako wampirzycę, i niszczy ją kołkiem. Śmierć Susan przeniesiono do finału, by miała większą wagę i dała filmowi nagłą puentę. Scena nadziania na poroże przeraziła w dzieciństwie Bryana Fullera na tyle, że wykorzystał podobną w serialu „Hannibal” (2013). W powieści ostatnie starcie z Barlowem rozgrywa się w piwnicy pensjonatu Evy Miller, a nie w Marsten House.