Miasteczko Salem

Inspiracją był „Drakula”, jedna z lektur kursu fantastyki i science fiction, który King prowadził w Hampden Academy. Przy kolacji zastanawiał się na głos, co by się stało, gdyby hrabia wrócił w XX wieku, i to do Ameryki. W jednej wersji tej historii Tabitha odpowiedziała, że na Park Avenue przejechałaby go żółta taksówka, a King zaczął się zastanawiać, co by było, gdyby wampir trafił do sennego miasteczka na prowincji. We wstępie do audiobooka z 2004 roku, czytanego przez samego autora, role są odwrócone: uwagę o taksówce King przypisał sobie, a pomysł wiejskiej scenerii żonie.

Jeden z centralnych obrazów powieści pochodzi ze snu, który King miał jako ośmiolatek: wisielec na szubienicy okazał się nim samym. Szesnaście lat później dał trupowi nazwisko Hubiego Marstena. Samo Jerusalem’s Lot pojawiło się wcześniej w opowiadaniu napisanym jeszcze na studiach. Książkę pisał w czasie, gdy obradowała komisja Ervina, a w 1973 roku wychodziły na jaw kolejne tajne operacje rządu. Roboczy tytuł „Second Coming” zmienił na „Jerusalem’s Lot”, a wydawcy skrócili go do obecnej formy.

W rozmowie z Philem Konstantinem z 1987 roku King nazwał ją w pewnym sensie swoją ulubioną historią, głównie ze względu na to, co mówi o małych miasteczkach, które określił jako umierający organizm. W eseju „On Becoming a Brand Name” pisał, że chciał stworzyć fikcyjne miasteczko na tyle prozaiczne i realne, by równoważyło komiksowe zagrożenie ze strony gromady wampirów. Jeffery Deaver przypomina, że King określał książkę jako połączenie „Peyton Place” z „Drakulą”, a Neil Gaiman widzi w niej dickensowski portret amerykańskiego miasteczka niszczonego przez przybycie wampira. Według Deavera i Petera Strauba King wziął ograny motyw i nadał mu świeżość. Sam autor wiązał powieść z polityką: uważał, że bliżej jej do „Invasion of the Body Snatchers” niż do „Drakuli”, bo kryje się w niej lęk, że rząd opanował wszystkich.

W 1976 roku powieść była nominowana do World Fantasy Award za najlepszą powieść, a w 1987 roku do Nagrody Locusa za najlepszą powieść fantasy wszech czasów. Jeffery Deaver w antologii „A Century of Great Suspense Stories” pisał, że King wniósł do literatury gatunkowej realizm, a bogate postacie i uważne spojrzenie na społeczność pokazały, że wyeksploatowane motywy da się odświeżyć. Peter Straub kupił książkę, nie wiedząc, o czym jest, i od razu został wielbicielem Kinga. Neil Gaiman trafił na nią jako czternastolatek na stacji East Croydon i od tamtej pory kupował każdą nową książkę autora. Miniserial CBS z 1979 roku w reżyserii Tobe’a Hoopera, z Davidem Soulem jako Benem, zdobył trzy nominacje do nagrody Emmy i nominację do Nagrody Edgara. Później powstały miniserial TNT z 2004 roku z Robem Lowe’em i film Gary’ego Daubermana z 2024 roku.