Julie Ganapathi

Balu Mahendra mówił, że fabułę oparł na powieści, którą uważał za tamilski przekład „Misery”, i że nie oglądał amerykańskiego filmu „Misery” z 1990 roku. Krytycy zwracali uwagę, że w filmie powtórzono kilka scen z ekranizacji z 1990 roku, których nie ma w powieści, i podejrzewali, że Mahendra oparł się na tamilskim przekładzie powieści napisanej na podstawie tego filmu. Rolę główną reżyser powierzył Jayaramowi, którego zauważył, zasiadając w komisjach przyznających nagrody filmowe. Ze względu na malajalamskie pochodzenie aktora scenariusz dostosowano tak, że bohater jest osadnikiem pochodzenia malajalamskiego w Tamilnadzie. Jayaram polecił Sarithę, która wróciła do kina po długiej przerwie. Dużą część filmu nakręcono w jednym pokoju z udziałem dwojga aktorów, przy samym naturalnym świetle.

Recenzent portalu Sify nazwał film mrocznym, śmiałym thrillerem i napisał, że to najlepszy thriller od lat. Shobha Warrier z Rediff.com również go pochwaliła, pisząc, że Balu Mahendra nie stracił formy. Indiainfo doceniło rolę Sarithy, a Malini Mannath z Chennai Online zauważyła, że w kadrze przez większość czasu są tylko dwie postaci i że twórcom w dużej mierze udało się utrzymać uwagę widza. Malathi Rangarajan z „The Hindu” pochwaliła aktorstwo Sarithy i Jayarama. Visual Dasan z „Kalki” pochwalił film, ale skrytykował wstawkę taneczną z Ramyą Krishnan. Film miał wolny start w kasie, ale dzięki dobrym recenzjom i poczcie pantoflowej jego wyniki się poprawiły.