Misery

Tytuł odnosi się zarówno do bohaterki cyklu Sheldona, jak i do stanu ducha Kinga w czasie pisania. Według autora Annie Wilkes przyśniła mu się podczas lotu przez Atlantyk do Londynu. Po przebudzeniu zanotował pomysł na serwetce koktajlowej linii American Airlines. W Londynie zatrzymał się z Tabithą w hotelu Brown’s i zapełnił tam szesnaście stron notatnika stenograficznego. Konsjerż pozwolił mu pracować przy biurku, które należało kiedyś do Rudyarda Kiplinga. King zakładał, że powstanie tekst na około 30 tysięcy słów, ale książka urosła prawie czterokrotnie, do 370 stron. Roboczy tytuł brzmiał „The Annie Wilkes Edition”. W pierwotnym planie Annie zmuszała więźnia do napisania książki, a potem oprawiała ją w jego skórę, jednak Paul okazał się bardziej zaradny, niż autor przewidywał.

Inspiracją była też reakcja czytelników na „Oczy smoka” z 1984 roku: wielu fanów odrzuciło tę epicką fantasy, bo prawie nie było w niej grozy. Książka miała się ukazać pod pseudonimem Richard Bachman, ale tożsamość Kinga wyszła na jaw przed publikacją.

Osobistą warstwę powieści King łączył z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu oraz walką o trzeźwość: „Annie była moim problemem z narkotykami i była moją fanką numer jeden” – mówił. Rozważając, czy Paul jest autoportretem, King przyznał, że po części tak, ale dodał, że każda postać stworzona przez pisarza jest częściowo nim samym. Paul, który jak Szeherezada opowiada, by ocalić życie, pozwolił mu powiedzieć coś o odkupieńczej mocy pisania, o czym myślał od dawna. „Kirkus Reviews” zwracał uwagę na dziwne autobiograficzne podteksty książki.

W 1987 roku „Misery” zajęła czwarte miejsce na liście bestsellerów i doszła do czwartej pozycji na liście „New York Timesa”. Zdobyła pierwszą w historii Nagrodę Brama Stokera za powieść (1987), a w 1988 roku była nominowana do World Fantasy Award. Recenzje były w większości przychylne. „The Guardian” zaliczył ją do największych thrillerów, jakie powstały, a „Kirkus Reviews” chwalił czarny humor i stosunkowo zwartą formę. Film Roba Reinera z 1990 roku, ze scenariuszem Williama Goldmana, odniósł sukces u krytyków i w kinach. Kathy Bates dostała za rolę Annie Wilkes Oscara dla najlepszej aktorki, pierwszego w historii adaptacji Kinga, a w 2003 roku Amerykański Instytut Filmowy umieścił jej bohaterkę na 17. miejscu listy najbardziej ikonicznych filmowych złoczyńców („100 Heroes and Villains”).