Kliknij, aby powiększyćSerial, 2002
Carrie
Amerykańsko-kanadyjski film telewizyjny z 2002 roku w reżyserii Davida Carsona, druga ekranizacja powieści „Carrie”, wyemitowana przez NBC. Nieśmiała, gnębiona w szkole nastolatka odkrywa u siebie telekinezę.
- Tytuł oryginalny
- Carrie
- Premiera
- 2002
- Rodzaj
- Serial
- Reżyseria
- David Carson
- Scenariusz
- Bryan Fuller
- Muzyka
- Laura Karpman
- Zdjęcia
- Victor Goss
- Na podstawie
- Carrie
- Czas trwania
- 132 min
Produkcja
W maju 2002 roku telewizja NBC zleciła adaptację powieści Kinga. Zdjęcia ruszyły 12 czerwca w Vancouver w Kanadzie i trwały co najmniej dwadzieścia dni. Film wyprodukowały MGM Television i Trilogy Entertainment Group na podstawie scenariusza Bryana Fullera. King nie uczestniczył w pracach, bo rozczarowało go wcześniejsze „The Rage: Carrie 2” z 1999 roku.
Stacja chciała filmu telewizyjnego na jeden wieczór, ale studio planowało z niego pilota serialu, więc zmieniono zakończenie powieści. Zaplanowano też wątek poboczny z Jasmine Guy w roli Ruby Moore, badaczki zjawisk paranormalnych, ale sceny te wycięto.
Fuller myślał o filmie jako o remake’u wersji De Palmy: chciał nadać opowieści bardziej epicki charakter niż baśniowy ton oryginału i dodać postaciom głębi. Twierdził, że Bettis zagrała Carrie z większym pazurem niż Sissy Spacek, której bohaterka była jego zdaniem przede wszystkim ofiarą. Akcję przeniósł do współczesności. Pamięć o masakrze w Columbine High School kazała mu ostrożnie potraktować wątek nastoletniego mściciela. Operatorem był Victor Goss.
Odbiór
Film wyemitowano w NBC 4 listopada 2002 roku o 20:00 czasu wschodniego i obejrzało go według Nielsena około 12,21 mln widzów. Wśród kobiet w wieku 18–34 lat był najchętniej oglądanym programem (wynik 6,3/16). W serwisie Rotten Tomatoes 32 procent z 41 recenzji jest pozytywnych, średnia wynosi 5,4/10.
Tom Gliatto z „People” nazwał film „pointless remake”, czyli zbędnym remakiem. Steve Johnson z „Chicago Tribune” uznał natomiast, że struktura retrospekcji czyni go czymś więcej niż odgrzaniem pierwszego filmu, a Ron Wertheimer z „The New York Times” pochwalił pomysły z retrospekcjami i nowym zakończeniem. Phil Gallo z „Variety” uważał, że niektóre sceny rozciągnięto tylko po to, by dotrzeć do przerwy na reklamy. Efekty specjalne krytykowano; sam Fuller nazwał je tanimi.
Najwięcej pochwał zebrała obsada. Linda Stasi z „New York Post” miała niskie oczekiwania, ale stwierdziła, że „całkowicie się myliła”, i uznała, że Bettis zasługuje na nagrodę Emmy.
Szczegóły fabuły
Pokaż szczegóły fabuły (spoilery)
Na balu Tina podmienia karty do głosowania, tak że Carrie i Tommy zostają królową i królem balu. Gdy stoją na scenie, Chris, ukryta pod sufitem z Billym, ciągnie za linę i na Carrie spada wiadro świńskiej krwi. Wiadro uderza Tommy’ego w głowę i zabija go. Carrie w szoku zamyka drzwi sali i trzęsie całym pomieszczeniem; spadające reflektory miażdżą i rażą prądem uciekających, wybucha pożar, a po uruchomieniu tryskaczy spadająca tablica wyników powoduje porażenie prądem niemal wszystkich w sali. Ocalało kilkoro uczniów, którzy uciekli przez otwór wentylacyjny z panną Desjarden.
Carrie wraca przez miasto, siejąc zniszczenie. Gdy Billy próbuje ją przejechać, rzuca ich ciężarówkę na słup i Chris z Billym giną. W domu, w wannie, Carrie odzyskuje świadomość bez wspomnienia tego, co się stało. Margaret uznaje córkę za czarownicę i próbuje ją utopić, a Carrie w ostatnim odruchu zatrzymuje jej serce. Sue reanimuje Carrie. Z jej pomocą Carrie upozorowuje własną śmierć i wyjeżdża z miasta na Florydę. W drodze ma koszmarne wizje matki i Chris.
Fuller mówił, że uśmiercenie bohaterki, która całe życie była ofiarą, byłoby „naprawdę okrutne”, więc dał jej szansę na nowe życie.
Nagrody i nominacje
| Rok | Nagroda | Wynik |
|---|---|---|
| 2003 | Nagroda Saturn dla najlepszej prezentacji telewizyjnej | nominacja |
| 2003 | Nagroda ASC za osiągnięcia w dziedzinie zdjęć – film telewizyjny lub pilot serialu | nominacja |