Carrie

„Carrie” z 2002 roku to nadprzyrodzony horror telewizyjny oparty na powieści Stephena Kinga z 1974 roku. Scenariusz napisał Bryan Fuller, film wyreżyserował David Carson, a tytułową rolę zagrała Angela Bettis. Jest to druga ekranizacja książki po filmie Briana De Palmy z 1976 roku.

Opowieść ma formę retrospekcji. Policja przesłuchuje kilka osób, między innymi uczennicę Sue Snell i nauczycielkę wychowania fizycznego Ritę Desjarden. Detektyw prowadzi śledztwo w sprawie zniknięcia licealistki Carrie White, podejrzanej o podpalenie, a wspomnienia świadków odtwarzają wcześniejsze wydarzenia.

Na tydzień przed balem maturalnym w liceum w Ewen Carrie jest samotną, wycofaną dziewczyną, którą prześladują popularne koleżanki, zwłaszcza Chris Hargensen i Tina Blake. Gdy pod prysznicem po lekcji wychowania fizycznego Carrie ma pierwszą miesiączkę, dziewczęta ją upokarzają, dopóki nie interweniuje panna Desjarden. W domu czeka na nią matka Margaret, religijna fanatyczka, która uważa miesiączkę za znak grzechu i karze córkę zamknięciem w komórce do modlitwy.

Carrie odkrywa wkrótce, że potrafi poruszać przedmioty siłą woli, i zaczyna ćwiczyć nowy dar. Nauczycielka karze dziewczęta tygodniowym szlabanem; Chris odmawia, więc traci prawo wstępu na bal i razem z chłopakiem Billym Nolanem szykuje zemstę. Sue, dręczona wyrzutami sumienia, prosi swojego chłopaka Tommy’ego Rossa, żeby zaprosił Carrie. Carrie się zgadza, mimo sprzeciwu matki.

Obok Bettis wystąpili Patricia Clarkson jako Margaret oraz Rena Sofer, Kandyse McClure, Emilie de Ravin i Katharine Isabelle. Muzykę napisała Laura Karpman.

Film NBC i planowany dalszy ciąg

Amerykańska premiera telewizyjnej „Carrie” odbyła się 4 listopada 2002 roku w NBC. Zdjęcia realizowano w Vancouver, a za kamerą jako operator pracował Victor Goss. Produkcja trwa około 132 minut bez przerw reklamowych.

Film rozważano także jako wprowadzenie do potencjalnego serialu. Z tym planem wiąże się zmiana zakończenia w stosunku do książki. Dalsza seria nie powstała, dlatego wersję z Angelą Bettis należy traktować jako samodzielną realizację, nie pierwszy sezon niedokończonego cyklu odcinkowego.

Świadkowie zamiast jednego punktu widzenia

Przesłuchania nadają historii formę rekonstrukcji. Widz poznaje tragedię poprzez wypowiedzi osób, które muszą wyjaśnić własną rolę, a nie tylko opisać Carrie. Ten zabieg można zestawić z dokumentalnymi elementami powieści Kinga, gdzie relacje i materiały dotyczące katastrofy współtworzą opowieść.

W porównaniu z filmem De Palmy ważne jest również odróżnienie aktorskich interpretacji: Bettis gra Carrie, Patricia Clarkson jej matkę, a Kandyse McClure Sue. Powracające nazwy postaci nie oznaczają kontynuacji wydarzeń z „Carrie 2”. Wersja telewizyjna wraca do historii Carrie White i układa ją na nowo.