Smętarz dla zwierzaków

„Smętarz dla zwierzaków” (Pet Sematary) to pierwsza ekranizacja powieści Stephena Kinga z 1983 roku. Scenariusz napisał sam King, a film wyreżyserowała Mary Lambert. W Stanach Zjednoczonych wszedł do kin 21 kwietnia 1989 roku, dystrybutorem było Paramount Pictures.

Louis Creed, lekarz, przenosi się z rodziną z Chicago do wiejskiego miasteczka Ludlow w stanie Maine, gdzie przyjął posadę. Wraz z nim jadą żona Rachel, dzieci Ellie i Gage oraz kot Church. Dom Creedów stoi przy niebezpiecznej szosie. Sąsiad Jud Crandall zaprzyjaźnia się z nimi i prowadzi ich do odosobnionego cmentarza zwierząt w lesie za domem. Nazwa cmentarza jest zapisana z błędem: „sematary”.

Rodzina szybko przekonuje się, że miejsce to ma swoje mroczne sekrety. Jud prowadzi Louisa dalej w las niż cmentarz zwierząt, na dawną ziemię pochówku Mi’kmaqów. Film trwa 103 minuty, a w obsadzie są też Mary Louise Wilson (Dory Goldman) i Susan Blommaert (Missy Dandridge).

Rolę Louisa zagrał Dale Midkiff, Rachel Denise Crosby, a Juda Fred Gwynne, znany jako Herman Munster. Gage’a gra Miko Hughes, Ellie Blaze Berdahl, a Victora Pascowa Brad Greenquist. W roli pastora pojawia się Stephen King. Muzykę napisał Elliot Goldenthal, a zdjęcia zrobił Peter Stein. W czołówce końcowej słychać piosenkę „Pet Sematary” zespołu Ramones, napisaną specjalnie do filmu.

Figurki i gadżety z tej ekranizacji

Zdjęcia modeli, numery pudełek i różnice między wariantami opisaliśmy w osobnym dziale kolekcjonerskim.

Ellie & Church · 1584Gage Creed · 1585Victor Pascow · 1586

Zobacz kolekcję: Smętarz dla zwierzaków →

Dlaczego film nakręcono w Maine?

American Film Institute przywołuje doniesienie „Variety” z 1985 roku, według którego umowa Kinga wymagała realizacji filmu w Maine. Planowane wcześniej zdjęcia nie ruszyły w pierwotnym terminie; jesienią 1988 roku prasa branżowa informowała już o dziesięciotygodniowej realizacji.

Wśród lokalizacji AFI wymienia okolice Ellsworth, Bull Hill, cmentarz Mount Hope i lotnisko w Bangor. Domy Creedów i Crandalla znajdowały się przy rzeczywistej drodze uczęszczanej przez ciężarówki. Budynek grający dom Juda otrzymał dodatkową zewnętrzną konstrukcję, która zmieniała jego wygląd na potrzeby filmu.

Leśna zapora jako scenografia

Przeszkoda z powalonych pni była zbudowaną dekoracją: wykorzystano piętnaście ciężarówek odpadów drewnianych, mocowanych do stalowych elementów i słupów. Ten szczegół pokazuje, ile pracy scenograficznej kryło się w obrazie pozornie dzikiego lasu.

Projekt planowany dla Romera

AFI odnotowuje również, że w 1984 roku jako reżysera planowano George’a A. Romera. Ostatecznie film nakręciła Mary Lambert, a Richard P. Rubinstein pozostał producentem. Historia przygotowań nie powinna więc być mylona z autorstwem ukończonej ekranizacji.