Uciekinier

Film miał być kręcony w Kanadzie we wrześniu 1985 roku w reżyserii George’a P. Cosmatosa, z Christopherem Reeve’em w roli Bena Richardsa. Cosmatos odszedł po sporach o budżet, a zastąpił go Andrew Davis; w miejsce Reeve’a przyszedł Schwarzenegger. Zdjęcia zaczęły się we wrześniu 1986 roku, ale po dwóch tygodniach Davis został zwolniony, bo produkcja była tydzień do tyłu. Reżyserem został Paul Michael Glaser. Schwarzenegger nazwał tę decyzję „okropną”, bo jego zdaniem Glaser nakręcił film jak serial telewizyjny. „LA Weekly” pisał, że wraz ze zmianą gwiazdora ton filmu przesunął się od mrocznej alegorii do humorystycznego kina akcji. Steven E. de Souza napisał 15 wersji scenariusza.

Rolę Damona Killiana producenci chcieli powierzyć Chuckowi Woolery’emu, ale ten był zajęty prowadzeniem własnych programów. Schwarzenegger zaproponował Richarda Dawsona, swojego przyjaciela i fana teleturnieju „Family Feud”, który Dawson prowadził. Choreografię przedstawień przed programem ułożyła Paula Abdul. Muzykę napisał Harold Faltermeyer, a piosenkę przewodnią „Restless Heart (Running Away With You)” wykonał John Parr.

Premiera odbyła się 13 listopada 1987 roku w USA i Kanadzie; film wszedł na 1692 ekrany, a premiera została przesunięta z lata na okres Święta Dziękczynienia. Pierwszy weekend przyniósł 8 117 465 dolarów, a łączny wynik w USA i Kanadzie wyniósł 38 122 105 dolarów przy budżecie 27 mln.

Recenzje były mieszane. Roger Ebert z „Chicago Sun-Times” przyznał dwie i pół gwiazdki na cztery, zarzucając filmowi, że wszystkie sceny akcji są wariacjami tej samej sytuacji, ale pochwalił Dawsona. Vincent Canby z „The New York Times” nazwał film złośliwą, okrutną i zabawną satyrą na telewizję. Dave Kehr z „Chicago Tribune” dał dwie gwiazdki na cztery. „Variety” uznało satyrę za powierzchowną i sprzeczną z tym, jak film przedstawia przemoc. W serwisie Rotten Tomatoes 59% ze 124 recenzji jest pozytywnych, a w Metacritic film ma 45 punktów na 100 (12 recenzji). W 2019 roku Reed Tucker z „New York Post” napisał, że film trafnie przewidział rosnący dystans między bogatymi a biednymi i obsesję telewizją reality.