Kliknij, aby powiększyćFilm, 1997
The Night Flier
Amerykański horror z 1997 roku, wyemitowany przez HBO, a w 1998 roku wszedł do ograniczonej dystrybucji kinowej. Mark Pavia oparł go na opowiadaniu „The Night Flier”: cyniczny reporter tabloidu tropi mordercę, który może być wampirem.
- Tytuł oryginalny
- The Night Flier
- Premiera
- 1997
- Rodzaj
- Film
- Reżyseria
- Mark Pavia
- Scenariusz
- Mark Pavia, Jack O’Donnell
- Muzyka
- Brian Keane
- Zdjęcia
- David Connell
- Na podstawie
- The Night Flier
- Czas trwania
- 94 min
- Wpływy
- 210 426 USD
Produkcja
Pavia i współscenarzysta Jack O’Donnell chcieli trzymać się opowiadania jak najbliżej, ale czterdziestostronicowy tekst trzeba było rozbudować do pełnego metrażu. Postać Katherine Blair dodano, gdy O’Donnell, Pavia i King uznali, że Dees potrzebuje młodszej partnerki do gry. Film sfinansowali niezależnie europejscy inwestorzy.
Miguel Ferrer poznał Kinga na planie miniserialu „Bastion” z 1994 roku, a o roli w „The Night Flier” usłyszał od reżysera tamtego serialu, Micka Garrisa. Opowiadanie uznał za świetne, ale nie widział w nim filmu; zmienił zdanie po rozmowie z Kingiem i Pavią oraz po lekturze scenariusza, który nazwał bardzo pomysłową adaptacją. Julie Entwisle zadebiutowała na ekranie rolą Blair i opisała ją jako silną postać, która nie potrzebuje ratunku.
Zdjęcia nakręcono w Wilmington w Karolinie Północnej. Przejście huraganu Bertha kosztowało ekipę jeden dzień, a świeżo zbudowane dekoracje przetrwały bez poważnych szkód, jak relacjonował Pavia. Efekty specjalne i charakteryzację wykonała grupa KNB EFX.
Odbiór
Światowa premiera odbyła się we Włoszech w maju 1997 roku. W Stanach Zjednoczonych film wyemitowała stacja HBO 7 listopada 1997 roku. Następnie prawa przejęło New Line Cinema i 6 lutego 1998 roku wprowadziło go do kin; w 91 salach zarobił 210 426 dolarów. W serwisie Rotten Tomatoes 33 procent z sześciu recenzji jest pozytywnych, średnia ocen wynosi 4,1/10, a w Metacritic film ma 36 punktów na 100 na podstawie siedmiu recenzji.
Stephen Holden z „The New York Times” ocenił film negatywnie: skrytykował słabą adaptację i brak emocji, a jedyną mocną stroną nazwał Ferrera. Lisa Schwarzbaum z „Entertainment Weekly” napisała, że po żarcie o braterstwie krwiopijców i pokazie możliwości lateksu niewiele się dzieje, a osobowość filmowi nadaje Ferrer, który gra z niemal zbyt wielką intensywnością. Leonard Maltin dał mu 2,5 gwiazdki na cztery, chwaląc „naprawdę upiorny nastrój” i Ferrera, ale krytykując ostatnią część. Lael Loewenstein z „Variety” nazwała go upiorną opowieścią o wampirze z celnym komentarzem o żądnych krwi dziennikarzach tabloidów. John Kenneth Muir w książce „Horror Films of the 1990s” z 2011 roku uznał film za dobry komentarz do tabloidowego dziennikarstwa lat 90. i lepszą od przeciętnej adaptację Kinga.
Szczegóły fabuły
Pokaż szczegóły fabuły (spoilery)
Dees dowiaduje się, że Renfield wylądował w Wilmington. Zdradza Blair: zamyka ją w schowku i zostawia, bo nie dzieli się autorstwem tekstu. W radiu słychać krzyki, a Renfield każe mu zawrócić, lecz Dees odmawia. W czarnym Cessnie Skymaster znajduje wnętrze zalane krwią i album ze zdjęciami pilota z żoną. W terminalu fotografuje dziesiątki okaleczonych ciał, aż mdłości zmuszają go do wyjścia do toalety.
Tam spotyka Renfielda, który mówi, że lubi pracę reportera i że bez niego świat byłby nudniejszy. Niszczy film z jego zdjęciami i ostrzega go po raz ostatni. Dees idzie za nim i żąda, by wampir pokazał twarz. Renfield spełnia prośbę, mówi, że Dees przez całe życie gonił śmierć, i zmusza go do wypicia swojej krwi. Dees ma halucynacje, że ofiary wstają jako upiory, chwyta siekierę przeciwpożarową i zaczyna rąbać ciała. Policja i Blair zastają go przy tym; funkcjonariusze zabijają go strzałami. Renfield odlatuje, a Blair przejmuje motto Deesa i publikuje tekst, w którym to on jest zabójcą.