Stań przy mnie

Evans wysłał nowelę Karen Gideon, żonie swojego wspólnika, 29 sierpnia 1983 roku jako prezent urodzinowy. Obaj scenarzyści zwrócili się do agenta Kinga, Kirby’ego McCauleya, który zażądał 100 tys. dolarów i 10 procent zysków brutto, i zaprosili do projektu reżysera Adriana Lyne’a. Embassy Pictures negocjowało z McCauleyem cztery miesiące i uzgodniło 50 tys. dolarów oraz mniejszy udział w zyskach. Scenariusz powstawał osiem tygodni. Gdy Lyne się wycofał, reżyserię we wrześniu 1984 roku objął Reiner, który uznał tekst za obiecujący, ale pozbawiony centralnego wątku. Nowa wersja była gotowa w grudniu 1984 roku.

Tuż przed zdjęciami latem 1985 roku Columbia Pictures kupiła Embassy i chciała przerwać produkcję. Norman Lear, współwłaściciel Embassy, przekazał Reinerowi 7,5 mln dolarów z własnych pieniędzy. Dystrybucji odmówiły Paramount, Universal i Warner Bros., a Guya McElwaine’a z Columbii przekonała reakcja jego córek na pokaz filmu w domu. W marcu 1986 roku studio zmieniło tytuł „The Body” na „Stand by Me”, bo według Gideona poprzedni brzmiał jak film erotyczny, kulturystyczny albo kolejny horror Kinga.

Zdjęcia trwały od 17 czerwca do 23 sierpnia 1985 roku. Większość nakręcono w Brownsville w stanie Oregon, które zastąpiło Castle Rock; około stu mieszkańców zagrało statystów. Inne sceny powstały w Cottage Grove, Veneta, Eugene i Junction City, a scenę z wiaduktem – w północno-wschodniej Kalifornii.

Film trafił do ograniczonej dystrybucji 8 sierpnia 1986 roku w 16 kinach, a 22 sierpnia wszedł do 745 sal. W Ameryce Północnej zarobił 52 287 414 dolarów przy budżecie 8 mln. W Rotten Tomatoes ma 89 procent pozytywnych recenzji (148 recenzji, średnia 8/10), w Metacritic 75 punktów na 100 na podstawie 20 recenzji, a widzowie ankietowani przez CinemaScore wystawili mu ocenę „A”.

Walter Goodman z „The New York Times” uznał reżyserię Reinera za przesadnie nastawioną na widza, a scenariusz za banalny. Dave Kehr z „Chicago Tribune” zarzucał filmowi sztucznie podkręcony dramatyzm. Sheila Benson z „Los Angeles Times” nazwała go skarbem, którego nie wolno pominąć, a Paul Attanasio z „The Washington Post” pochwalił zespół aktorski, zwłaszcza Wheatona i Phoenixa.

King uznał film za pierwszą udaną ekranizację któregokolwiek ze swoich utworów, a w 2016 roku nazwał go, obok „Skazani na Shawshank”, swoją ulubioną adaptacją. Według Reinera po prywatnym pokazie pisarz powiedział, że to najlepszy film, jaki powstał z jego tekstów, choć – jak dodał – niewiele to znaczy, i że oddaje jego opowieść, która jest autobiograficzna.