Mgła

Darabont poznał nowelę w antologii „Dark Forces” z 1980 roku i od razu chciał ją sfilmować. Rozważał ją nawet jako swój reżyserski debiut, ale wybrał „Rita Hayworth i skazani na Shawshank”, a po sukcesie tamtego filmu – „Zieloną milę”. Prawa do adaptacji powierzył mu King. Darabont podpisał umowę z Paramount Pictures, w grudniu 2004 roku pisał już scenariusz, a w październiku 2006 roku projekt przeszedł do Dimension Films. W grudniu 2006 roku do roli Davida zaangażowano Thomasa Jane’a. Jak wyjaśnił Darabont, chciał nakręcić film „bardzo bezpośredni i muskularny”, w przeciwieństwie do swoich wcześniejszych, bardziej konwencjonalnych dramatów według Kinga.

Wśród aktorów drugiego planu znaleźli się William Sadler, Jeffrey DeMunn i Brian Libby, którzy wystąpili już w poprzednich filmach Darabonta według Kinga. Zdjęcia ruszyły w lutym 2007 roku w StageWorks of Louisiana w Shreveport. Darabont szukał „płynnego, szorstkiego” stylu dokumentalnego, dlatego zatrudnił ekipę operatorską z serialu „The Shield”, a film nakręcił na taśmie Fujifilm 400 ASA, żeby uzyskać ziarnisty obraz. Fasadę sklepu sfilmowano w Vivian w Luizjanie, a w tłumie wystąpiło około stu statystów z okolic Shreveport.

Potwory zaprojektowali Greg Nicotero, Jordu Schell i Bernie Wrightson, a nadzorem nad efektami wizualnymi zajmował się Everett Burrell. Współpracowali przy tym w studiu CaféFX, które Darabontowi polecił Guillermo del Toro. Nicotero szkicował pomysły na stwory jeszcze w latach osiemdziesiątych, gdy Darabont po raz pierwszy interesował się nowelą. Muzykę oryginalną napisał Mark Isham, ale Darabont ograniczył ją do minimum; użył też utworu „Host of Seraphim” zespołu Dead Can Dance.

Film pokazano na festiwalu ShowEast 18 października 2007 roku, a do amerykańskich kin wszedł 21 listopada 2007 roku. W weekend otwarcia zarobił 8,9 mln dolarów, a w całym okresie wyświetlania ponad 57 mln dolarów na świecie. Budżet szacuje się na 13–18 mln dolarów.

W serwisie Rotten Tomatoes 74% ze 152 recenzji jest pozytywnych, a w Metacritic średnia to 58 na 100 (29 recenzji). Widzowie ankietowani przez CinemaScore wystawili ocenę „C”. James Berardinelli określił film jako „mroczny, napięty i przeplatany akurat tyloma krwawymi scenami, ile trzeba” i uznał, że wreszcie oddaje sprawiedliwość adaptacji horroru Kinga. Michael Phillips z „Chicago Tribune” określił go jako „dobry i niepokojący”, a Lisa Schwarzbaum z „Entertainment Weekly” pochwaliła rolę Marcii Gay Harden. Roger Ebert dał dwie gwiazdki na cztery i napisał, że to sprawnie zrobiony film o potworach, który nie dorównuje „Skazanym na Shawshank” ani „Zielonej mili”. Justin Chang z „Variety” uznał go za udaną „obrzydliwą klasę B”, której brakuje psychologicznej głębi.

King pochwalił zmianę zakończenia dokonaną przez Darabonta i stwierdził, że każdy, kto zdradza je widzom, powinien zostać „powieszony za szyję aż do śmierci”. Portal Bloody Disgusting umieścił film na czwartym miejscu listy dwudziestu najlepszych horrorów dekady.