Maximum Overdrive

Film był pierwszym, jaki nakręciła wytwórnia Embassy Pictures po przejęciu przez Dino De Laurentiisa. Zdjęcia ruszyły na początku maja 1985 roku w Wilmington i okolicach w Karolinie Północnej, gdzie De Laurentiis prowadził duży kompleks studyjny. Wybrał ten stan, bo przepisy o prawie do pracy pozwalały zatrudnić ekipę spoza związków i obniżyć koszty. King miał z producentem umowę na trzy filmy, a ten był jego debiutem reżyserskim. W rozmowie z Tonym Magistrale’em w 2002 roku powiedział, że przez cały czas zdjęć był „naćpany kokainą” i nie wiedział, co robi.

Zajazd Dixie Boy zbudowano specjalnie na potrzeby filmu przy drodze US-17/74, po drugiej stronie rzeki Cape Fear, a wszystkie sceny wnętrzowe nakręcono w studiu De Laurentiisa. Wiele ciężarówek zdobył gaffer Jock Brandis; na kabinach i naczepach zostały nazwy lokalnych firm.

Podczas sceny z ożywioną kosiarką wielka drzazga wbiła się operatorowi Armando Nannuzziemu w prawe oko. Według asystentki operatora Silvii Giulietti King nalegał, by w kosiarce zostawić ostrza, mimo próśb o ich usunięcie. Nannuzzi trafił helikopterem do szpitala w Raleigh i stracił oko; po krótkiej przerwie wrócił, by skończyć film. Po premierze pozwał Kinga, firmę De Laurentiisa i szesnaście innych osób o 18 mln dolarów, a sprawę zakończyła ugoda na 975 tys. dolarów.

Film wszedł do kin 25 lipca 1986 roku i poniósł porażkę krytyczną i komercyjną: przy budżecie 9 mln dolarów zarobił około 7,4 mln. W Rotten Tomatoes 14 procent z 14 recenzji jest pozytywnych, w Metacritic film ma 24 punkty na 100 na podstawie ośmiu recenzji, a widzowie ankietowani przez CinemaScore dali mu D+.

Jon Pareles z „The New York Times” napisał, że King, czyniąc złą wolę maszyn tak powszechną, odebrał filmowi wątek odpłaty, jaki mają lepsze horrory, i zrobił z obiecującego pomysłu jeden długi film o zderzeniach samochodów. Patrick Goldstein z „Los Angeles Times” zauważył, że napięcie trwa, dopóki reżyser zajmuje się maszynami, a znika, gdy zwraca się ku aktorom. Rick Kogan z „Chicago Tribune” dał jedną gwiazdkę na cztery. Paul Attanasio z „The Washington Post” uznał, że King nie ma wyczucia stylu wizualnego ani pojęcia o prowadzeniu aktorów. Leonard Maltin ocenił film w „TV Movie Guide” jako „BOMB”. John Clute i Peter Nicholls dostrzegli wiele wad, ale w kilku scenach także dość wizualnego polotu, by uznać, że King nie był zupełnie pozbawiony talentu reżyserskiego.

King odciął się od filmu, nazywając go „kretyńskim filmem”, i uznał pracę za lekcję, po której nie zamierzał już reżyserować.