Dolores Claiborne

Do napisania scenariusza zaprosił Tony’ego Gilroya William Goldman z Castle Rock Entertainment. Powieść była wtedy najlepiej sprzedającym się dziełem beletrystycznym 1992 roku. Gilroya zrazili początkowo niektóre sceny oraz forma książki, która jest jednym długim monologiem Dolores; uważał, że przez to opowieść jest jednowymiarowa. Mimo to podjął się adaptacji.

W przygotowaniach Hackford zapomniał uzyskać zgodę Kinga na zmienioną przez Gilroya fabułę. Bezskutecznie szukał też wyspy Little Tall, dopóki w rozmowie telefonicznej King nie wyjaśnił mu, że to miejsce zmyślone. Gdy do roli Mackeya zaangażowano Christophera Plummera, wyglądał on zbyt elegancko jak na zaniedbanego policjanta, więc narysował sobie kredką do brwi dużą bliznę na nosie.

Zdjęcia kręcono wiosną i latem 1994 roku w Nowej Szkocji, m.in. w Lunenburgu, Mahone Bay, Chester, Stonehurst i Digby. Zewnętrzne ujęcia domu St. George’ów powstały w Blue Rocks. Efekty z zaćmieniem słońca wykonała w Los Angeles firma The Computer Film Company bez użycia CGI: dom rozebrano i odbudowano na największym wówczas planie z niebieskim ekranem, urządzonym na hali hokejowej. Niedoświadczona ekipa efektów źle zrozumiała wycenę ze scenorysów i ta sekwencja przekroczyła budżet o 500%.

Retrospekcje sfilmowano na taśmie Fuji, co dało jasne, żywe pastelowe barwy, a teraźniejszość na chłodnej, niebieskiej taśmie Kodaka, dodatkowo odbarwionej przy obróbce. Hackford odwołał się też w dwóch scenach do obrazów belgijskiego surrealisty René Magritte’a.

Film wszedł do kin 24 marca 1995 roku. W tygodniu od 26 marca zadebiutował na trzecim miejscu z wynikiem 5 721 920 dolarów. W Stanach Zjednoczonych zarobił łącznie 24 361 867 dolarów, a na całym świecie 46,4 mln przy budżecie 13 mln, więc angielskojęzyczna Wikipedia nazywa go sleeper hitem. Pod względem wpływów w kraju jest 15. filmem według powieści Kinga, bez uwzględnienia inflacji.

W serwisie Rotten Tomatoes film ma 87% pozytywnych recenzji na podstawie 52 ocen, a w Metacritic 62 punkty na 100 z 19 recenzji. Widownia zapytana przez CinemaScore wystawiła mu ocenę B+.

Janet Maslin z „The New York Times” napisała, że wokół wyrazistej kreacji Bates obraca się żywy film, ale zarzuciła mu antyklimatyczną prawdę. Roger Ebert dał trzy gwiazdki na cztery i pochwalił występy Bates i Leigh; nazwał go horrorem, ale nienadprzyrodzonym, bo jego grozę tworzą codzienne zjawiska: alkoholizm, bicie żon i krzywdzenie dzieci. „Entertainment Weekly” oceniło film negatywnie, na D+. W 2014 roku magazyn „Time” zaliczył go do dziesięciu najlepszych ekranizacji Kinga.