Kliknij, aby powiększyćFilm, 1987
Creepshow 2
Amerykańska antologia horrorów z 1987 roku w reżyserii Michaela Gornicka, sequel filmu „Creepshow”. Trzy historie według opowiadań Stephena Kinga łączy animowana rama, a scenariusz napisał George A. Romero.
- Tytuł oryginalny
- Creepshow 2
- Premiera
- 1987
- Rodzaj
- Film
- Reżyseria
- Michael Gornick
- Scenariusz
- George A. Romero
- Muzyka
- Les Reed, Rick Wakeman
- Zdjęcia
- Richard Hart
- Na podstawie
- The Raft
- Czas trwania
- 89 min
- Wpływy
- 14 mln USD
Produkcja
W pierwszym „Creepshow” było pięć historii, w sequelu tylko trzy. Z powodów budżetowych zrezygnowano z dwóch kolejnych opowiadań Kinga: „Pinfall” i „The Cat from Hell”. „The Cat from Hell” sfilmowano później w „Tales from the Darkside: The Movie”. „Pinfall”, który miał się pojawić po „Old Chief Wood’nhead”, opowiadał o dwóch rywalizujących drużynach, Regi-Men i Bad News Boors, w kręgielni należącej do starego milionera. Właściciel ginie w nieprzewidzianym wypadku, a drużyny dowiadują się potem, że zwycięzca dostałby 5 mln dolarów. Gdy Boors giną w płonącym wypadku samochodowym, który celowo spowodowała drużyna Regi-Men, wracają jako spaleni zmarli, by się zemścić. Segmentu nie nakręcono na potrzeby filmu. Jego historia jest dostępna także jako komiksowa adaptacja dołączona do wybranej edycji Arrow.
Segmenty oparto na opowiadaniach Kinga, a scenariusz napisał Romero. Nowela „The Raft” opiera się na opowiadaniu ze zbioru „Szkieletowa załoga”.
Odbiór
Film wszedł do kin 1 maja 1987 roku, dystrybuowany przez New World Pictures. W weekend otwarcia zarobił 3 584 077 dolarów, a w całym okresie wyświetlania w kinach około 14 mln dolarów.
Janet Maslin z „The New York Timesa” napisała, że film ma trzy odpowiednio makabryczne pomysły, rozwinięte jednak tylko pobieżnie, a każda część jest trochę za długa. Todd McCarthy z „Variety” nazwał go zbiorową nudą pozbawioną dreszczy. Kevin Thomas z „Los Angeles Times” uznał go za tanią kontynuację, która wygląda jak resztki. Richard Harrington z „The Washington Post” stwierdził, że film „donikąd nie zmierza powoli”, a opowiadania Kinga lepiej sprawdzają się w druku. Serwis Allmovie dał mu po latach 1,5 gwiazdki na 5.
W Rotten Tomatoes 36% z 25 recenzji jest pozytywnych (stan ze stycznia 2026 roku), a w Metacritic film ma średnią 39 na 100 (11 krytyków). Recenzenci wydań na Blu-ray, Jake Keet i M. Enois Duarte, uznali go za przyzwoitą kontynuację z kilkoma zabawnymi momentami.
Szczegóły fabuły
Pokaż szczegóły fabuły (spoilery)
W „Old Chief Wood’nhead” Sam Whitemoon i jego dwaj kumple napadają na sklep. Podczas szarpaniny z broni Sama pada strzał, który zabija Marthę, a potem Sam zabija Raya, po czym wszyscy uciekają z klejnotami. Drewniany indianin ożywa i mści się: strzela do Vince’a z łuku, zabija Andy’ego tomahawkiem, a Sama skalpuje myśliwskim nożem w jego domu. Rano Benjamin znajduje biżuterię na łóżku, a przed ruiną sklepu indianina ze skalpem Sama.
W „The Raft” istota pożera po kolei wszystkich czworo studentów: Rachel, Deke’a, Laverne i Randy’ego, który przeżywa chwilę triumfu na brzegu, zanim fala go pochłonie.
W „The Hitch-hiker” zabity autostopowicz wraca i ponawia atak. Annie strzela do niego i przejeżdża go, lecz nie potrafi go zabić, a na końcu zmasakrowany wyczołguje się spod jej auta w garażu. Mąż znajduje ją martwą od tlenku węgla.
W epilogu Billy wbiega z chuliganami na zarośnięty plac i pięć gigantycznych muchołówek pożera ich, bo bulwa zniszczona przez przywódcę bandy nie była pierwszą, jaką Billy zamówił.
Nagrody i nominacje
| Rok | Nagroda | Wynik |
|---|---|---|
| 1988 | Nagroda Saturn dla najlepszej aktorki drugoplanowej | nominacja |