Chudszy

Prawa do powieści kupił w 1988 roku producent Richard P. Rubinstein i początkowo związał projekt z Warner Bros. Rok później na reżysera zatrudniono Toma Hollanda, bo King lubił jego wcześniejsze filmy, między innymi „Child’s Play”. Według Rubinsteina decyzja o starcie zdjęć wielokrotnie się odwlekała. Studio nie chciało zatwierdzić budżetu, wątpiło, czy uda się zrobić przekonujące efekty, a w jednym przypadku obawiało się, że szybka utrata wagi bohatera przypomni widzom trwającą epidemię AIDS. W czasie tych opóźnień Rubinstein, Holland i King zdążyli pracować nad „The Langoliers”. Ostatecznie film trafił z Warner Bros. do Paramount.

Otyłość Hallecka odtworzył twórca efektów Greg Cannom, który przygotował dla Roberta Johna Burke’a kilka kostiumów z wypełnieniem i dopasowane lateksowe elementy twarzy i dłoni. Do sceny pod prysznicem dołożono silikonowe implanty. Kolejne protezy posłużyły do pokazania klątw rzuconych na sędziego i szeryfa, a osobną lalkę wykonano do jednej ze scen z udziałem żony bohatera. Na planie pracował także Bob Laden. King podobno chciał, by rolę Hallecka zagrał John Candy.

Film trafił do amerykańskich kin 25 października 1996 roku. Przy budżecie 8 mln dolarów zarobił 15,3 mln. Producent Mitchell Gallin uważał scenariusz za najlepszy, z jakim pracował, ale sądził, że gotowy film mu nie dorównał.

Większość recenzji była negatywna. W Rotten Tomatoes pozytywnych jest 19% z 27 recenzji (średnia 3,7 na 10), a w Metacritic film ma 33 punkty na 100 na podstawie 14 recenzji. James Berardinelli dał mu dwie gwiazdki na cztery, a Owen Gleiberman z „Entertainment Weekly” ocenę „D”. Marc Savlov z „The Austin Chronicle” przyznał jedną gwiazdkę na pięć i uznał, że w filmie nie ma żadnej postaci godnej odkupienia. Leonard Klady z „Variety” nazwał go jedną z bardziej pospolitych adaptacji Kinga. Mick LaSalle z „San Francisco Chronicle” uznał go natomiast za „jedną z lepszych” ekranizacji Kinga. Lawrence Van Gelder z „The New York Times” pochwalił aktorstwo oraz charakteryzację, którą Cannom i Laden wykonali Burke’owi, a Nathan Rabin z The A.V. Club ocenił film po latach na „D−” i skrytykował kostium otyłości.