Children of the Corn

King napisał pierwszą wersję scenariusza. Opcję na nią mieli reżyser Harry Wiland i producent Joseph Masefield, którzy załatwili finansowanie od HBO i 20th Century Fox, jednak Fox się wycofał i zabrakło 2 mln dolarów. Prawa przechodziły z rąk do rąk, aż trafiły do Hal Roach Studios, które zatrudniło George’a Goldsmitha do przepisania scenariusza. Według Goldsmitha tekst Kinga zaczynał się od 35 stron kłótni Burta i Vicky w samochodzie, więc opowiedział historię głównie oczami dzieci, Joba i Sarah Gilmanów. King był niezadowolony, a w rozmowie telefonicznej spierał się z Goldsmithem, twierdząc, że ten nie rozumie horroru.

Hal Roach sprzedał projekt wytwórni New World Pictures, w której Donald P. Borchers był wiceprezesem; jedna z wersji scenariusza trafiła do niego i umowę zawarto szybko. Reżyserię zaproponowano najpierw Samowi Raimiemu, który chciał więcej czasu na przygotowania, potem Tommy’emu Lee Wallace’owi, który odmówił. Wybrano Fritza Kierscha, pracującego w reklamie. Zdjęcia rozpoczęto 7 września 1983 roku w Whiting w Iowa i zakończono w październiku, kręcąc też w Hornick, Salix i Sergeant Bluff. Kukurydzę trzeba było podpierać i malować na zielono.

Film wszedł do kin 9 marca 1984 roku i zebrał mieszane recenzje. Wpływy wyniosły ponad 14,5 mln dolarów. W Rotten Tomatoes ma 38% pozytywnych recenzji (34 oceny), a w Metacritic 45 punktów na 100 (sześciu krytyków). Widzowie ankietowani przez CinemaScore wystawili mu ocenę „D+”.

Roger Ebert z „Chicago Sun-Times” dał mu jedną gwiazdkę na cztery i napisał, że pod koniec jedyną rzeczą poruszającą się za rzędami jest widownia uciekająca do wyjść. Vincent Canby z „The New York Times” uznał, że jak na takie filmy ogląda się go dość dobrze, o ile ktoś zniesie krew i dziecięcych aktorów mówiących „biblijnym językiem farmerów”. Ian Nathan z „Empire” dał trzy gwiazdki na pięć, doceniając oryginalność, ale krytykując ograniczony budżet i słabe efekty. „TV Guide” przyznał jedną gwiazdkę. W rankingu „30 najlepszych filmów Stephena Kinga” „Rolling Stone” umieścił film na siódmym miejscu, nazywając go oszczędnym, brutalnie napiętym slasherem.