Kliknij, aby powiększyćFilm, 2017
1922
Amerykański horror z 2017 roku, wydany na Netfliksie, napisany i wyreżyserowany przez Zaka Hilditcha według utworu Stephena Kinga „1922”. Farmer z Nebraski spisuje wyznanie zbrodni na własnej żonie, ale jej śmierć to dopiero początek.
- Tytuł oryginalny
- 1922
- Premiera
- 2017
- Rodzaj
- Film
- Reżyseria
- Zak Hilditch
- Scenariusz
- Zak Hilditch
- Muzyka
- Mike Patton
- Zdjęcia
- Ben Richardson
- Na podstawie
- 1922
- Czas trwania
- 101 min
Produkcja
Zak Hilditch natrafił na zbiór „Czarna bezgwiezdna noc” podczas pracy nad filmem „These Final Hours” (2013) i uznał „1922” za opowieść „filmową” samą w sobie. Po spotkaniu z producentem Rossem M. Dinersteinem w Los Angeles scenariusz trafił do Netfliksa, a reżyser szybko usłyszał, że film powstanie dla tej platformy. Zdjęcia, których operatorem był Ben Richardson, rozpoczęto w Vancouver, by skorzystać z kanadyjskiej ulgi podatkowej. Dom wykorzystany w zdjęciach stał w Langley, a zdjęcia skończono w Boort w Australii.
Odbiór
Film miał premierę na festiwalu Fantastic Fest w 2017 roku, a na Netfliksie pojawił się 20 października 2017 roku. W Rotten Tomatoes 91% z 44 recenzji jest pozytywnych, ze średnią 6,9 na 10, a podsumowanie serwisu chwali cierpliwe prowadzenie opowieści przez Hilditcha i mocną rolę Jane’a. W Metacritic film ma 70 punktów na 100 (8 recenzji). John DeFore z „The Hollywood Reporter” napisał, że film nie epatuje efektownymi strachami, a cierpienie bohatera pokazuje jako powolne rozkładanie się. Eric Kohn z Indiewire uznał, że największą siłą filmu jest Thomas Jane i jego najskuteczniejsza rola od lat.
Szczegóły fabuły
Pokaż szczegóły fabuły (spoilery)
Wilf upija Arlette, a Henry zasłania jej twarz, gdy ojciec podcina jej gardło. Ciało trafia do suchej studni, gdzie żerują na nim szczury. Później do studni wrzucają krowę, by ukryć zwłoki i uzasadnić zasypanie dołu. Szeryf Jones nie znajduje śladów zbrodni. Henry popada w przygnębienie, a ciężarna Shannon Cotterie ma trafić do katolickiej placówki, więc oboje uciekają skradzionym samochodem Wilfa i zostają rabusiami zwanymi „Sweetheart Bandits”. W czasie jednego napadu Shannon zostaje postrzelona, traci dziecko i umiera, a Henry kładzie się obok niej i strzela do siebie.
Wilf widzi wszędzie szczury, pije, a rękę, w którą ugryzł go szczur i która uległa zakażeniu, amputują mu lekarze. Gdy sprzedaje ziemię spółce, przenosi się do Omaha, ale szczury nadal go prześladują. W 1930 roku spisuje wyznanie, kończąc zdaniem „W końcu wszyscy zostajemy złapani”. Wokół niego roją się szczury, a przed nim stają zwłoki Arlette, Henry’ego i Shannon. Henry zapowiada, że śmierć będzie szybka.