Pod kopułą

Pomysł na tę książkę King miał od dawna. „Pod kopułą” jest częściowo nową wersją powieści, do której podchodził dwukrotnie: najpierw pod tym samym tytułem, a w 1982 roku jako „The Cannibals”. Według Stephena J. Spignesiego ta druga wersja liczyła 450 odręcznie zapisanych stron i powstawała, gdy King kręcił „Creepshow”. Opowiadała o ludziach uwięzionych w bloku mieszkalnym. Na swojej stronie King pisał, że obie próby dotyczyły zachowania ludzi odciętych od społeczeństwa, do którego zawsze należeli, a „The Cannibals” była według jego wspomnień, jak „Sklepik z marzeniami”, rodzajem komedii społecznej. Nowa powieść jest całkiem poważna, a z dawnego tekstu trafił do niej tylko pierwszy rozdział.

King przyznawał, że próbował tej historii jako dużo młodszy człowiek, ale projekt go przerósł. W styczniu 2008 roku zapowiedział w „Time”, że następną książką „zetnie mnóstwo drzew”. Pierwszą wersję ukończył pod koniec sierpnia 2008 roku; rękopis ważył 8,6 kilograma i miał ponad 1500 stron. Pierwowzorem Chester’s Mill było Bridgton w Maine, gdzie King mieszkał prawie pięć lat.

King mówił, że powieść dotyka niektórych problemów „Bastionu”, ale w bardziej alegoryczny sposób. Serwisowi PopEater.com powiedział, że od początku widział w niej okazję, by napisać o poważnych problemach ekologicznych, bo w gruncie rzeczy wszyscy żyjemy pod kopułą. Jamesowi Lileksowi ze „Star Tribune” tłumaczył, że izolacja miasteczka to naturalnie alegoryczna sytuacja, i przywoływał „Animal Farm” Orwella. W rozmowie z „Time” opisał polityczne tło: złość na niekompetencję, sprzeciw wobec wojny w Iraku i chęć przeniesienia relacji Busha i Cheneya na władze miasteczka. Tak powstał Big Jim Rennie, a nieudolny Andy Sanders przypominał autorowi George’a W. Busha. W „The New York Times Book Review” King nazwał książkę apokaliptyczną wersją „The Peter Principle”. Daniel Dyer z „The Plain Dealer” widział w niej powieść o ludzkim okrucieństwie, napędzanym żądzą władzy, przyjemności i seksu.

W 2010 roku powieść była nominowana do Nagrody Locusa za najlepszą powieść science-fiction i do British Fantasy Award za najlepszą powieść (Nagroda Augusta Derletha). Dan Simmons, któremu King podarował rękopis, nazwał ją ogromną, hojną i nieskończenie energiczną. „Publishers Weekly” nazwał ją imponująco złożoną i wciągającą, choć bez moralnego ciężaru „Bastionu”, i uznał za poruszające rozważanie o ludzkiej zdolności do dobra i zła, a Janet Maslin w „The New York Times” zauważyła, że trudno ją podnieść, ale jeszcze trudniej odłożyć. Ted Anthony z Associated Press uznał powieść za jednocześnie pulpę i wysoką sztukę. Zastrzeżenia zgłosili też James Parker w „The New York Times”, który zauważył kilka słabych zdań, ale radził nie przesadzać z wybrednością, recenzent „New York Post”, dostrzegający w niej niektóre wady „Bastionu”, oraz John Dugdale w „The Sunday Times”, któremu przeszkadzał prosty podział postaci na dobrych i złych. Premiera serialu CBS w 2013 roku zgromadziła ponad 13 milionów widzów.